دلم که مرد قلب زمین ترک خورد
- قلب پرنده هم -
که هرشب از غم غربت من اشک می ریخت و آرزوهایش را خرج یک بار نوازش من میکرد...
یادم می آید تنها کسی که دل من را نمی شکست او بود !  آری همان قناری !
فکر می کرد راست می گویم که
- زندگی ام همیشه مسخره نیست -
اما هست...و این را وقتی متوجه شدم
که دلم گفت که برای همیشه می میرد
حالا در این تاریکی شرط می بندم کلمات شعرم در هم می لولند !
یکی را گفتم در تاریکی نشستن را چه سود
که در روز روشن حرمت دوست داشتن را نگه نمی دارنند
حال روزگارم این است و من اینها را الان فهمیدم که
دلم مرد...دلم هم وقتی مرد
که تو
-همان پرنده که که روحت در جسمم پر میزد –
حتی خود تو هم شکستیش...
-حتی تو...-
در این سکوت و تیرگی
آخرین صداهای طپش قلبم را میشنوم
دیگر سکوت را نشکن
بگذار بمیرد .