سلام ،

وای آره منم که الان این و خوندم"  یاد اون روزای طلایی " افتادم ... روز قبلشم دوست دارم به خاطر کار خنده داری که کرده بودم و بعدش وحید این وبلاگ و ساخت! آخی ! چه زود گذشت

من و آتوسا یه وبلاگ نیست یه خاطره است ، یه یادگاری ، شعله ی یه عشقه! و من همیشه از بودنش  احساس خوبی داشتم (و دارم و خواهم داشت!)

یه سال با حرفای یه دل پاک خو گرفتم ، حرفایی که هر دفعه از دفعه قبل واسم تازه تر و باارزش تر بودن! و واقعا این موضوع راسته که "آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند"

احساسی که من نسبت به وحید دارم غیر قابل توصیفه ! فقط می تونم بگم که عشق دلیل نمیخواد ولی دوام و پایداریش دلیل می خواد !

ازش به خاطر این جا ممنونم ، واقعا گاهی اوقات به آدم کمک می کنه که چه طوری فکر کنه، چه طوری تصمیم بگیره و چه واکنشی داشته باشه!

دوری ما هیچ چیز و عوض نمی کنه ! شاید اگه ما به هم نزدیک بودیم هیچ وقت یه چنین تجربه هایی نداشتیم یا شاید خیلی چیزای دیگه رو تاحالا درک نمی کردیم! ولی الان به این عشق پاک افتخار می کنم و امیدوارم" من و آتوسا" 3000 ساله شه!

تولدت مبارک