رنگ پروازت را ،

در آبی آسمانی لحظات گره خورده ام ،

می جستم

من،

مرهم بریدگی خونبار عصبهایم را ،

از دشنه ی زنگار بسته ی تو

                    طلب می کردم

آنگاه که ،

نواخته شدن ساعت بلوغم را ،

در مرداب زمان ،

احساس کردم ،

در زیر سایه ی خورشید ،

بلور بیقراریهایم را ،

به دست شیار نوازشهایت سپردم

جریانی سکر آور را ،

در رگبرگهای ذهن یأس آلودم ،

لمس کردم ...

پس ؛

   « تازه ترین نگاهم را ،

                         بر تو

                             وصله زدم . »

تو ، تو ،

ای آشنای نا آشنا ...

به راستی ،

کدامین بغض گره خورده ام را ،

                                 در خود فرو بردی ؟

تو ،

کدامین هجای هستی مرا فریاد کردی ؟

تو !

ای برهنه ترین حقیقت !

ای حادثه ی عشق !